Gelukkig las ik vandaag dat waggelen het nieuwe lopen is 

Vandaag ben ik precies 37 weken zwanger en dat betekent… eindelijk echt aftellen geblazen! 

Want wat wegen ze zwaar, die laatste loodjes. Nou, laat wat mij betreft dat -jes maar achterwege. Geen verkleinwoordje vind ik hier eigenlijk gepast. Geen van mijn zwangerschappen zijn (van meet af aan) gemakkelijk geweest. Daarom is het zo fijn dat mijn gynaecoloog me niet langer laat ‘lopen’ dan noodzakelijk is. Al is er van lopen al tijden weinig sprake meer. Ja, op mijn tandvlees misschien. Of op handen en knieën door de kamer. 

Als je me zou zien waggelen/strompelen (vanwege de bekkeninstabiliteit en bijbehorende zenuwbeknellingen) op een slakkengangetje waarmee ik door de gemiddelde bejaarde met gemak word ingehaald, dan snap je misschien niet eens meteen wat ik bedoel. Dat hoeft ook niet. Maar voor mij is het een ‘momorie’ die ik hier toch graag deel, met name als reminder voor mezelf (want oh, die zwangerschapsdementie!). Over een (paar) jaar ben ik namelijk hopelijk het meeste alweer vergeten ?

Maar voor nu is en blijft het een persoonlijk doel en een strijd om in beweging te blijven en vooral buiten te komen. Naast de bekkenpijn ook door die eeuwige misselijkheid, het overgeven, continue sterretjes zien en/of flauwvallen, wekenlang (oefen)weeën weg puffen, dealen met een schildklier die letterlijk kliert, gebrek aan (nacht)rust … Echt, zo zwanger zijn is op bepaalde momenten helemaal niet zo leuk. Het is één grote roofbouw/survivaltocht. Enerzijds voor mezelf (om een beetje conditie te behouden) en ook voor m’n kleintjes die toch ook echt verzorgd moeten worden en aandacht verdienen. Af en toe kan ik me daar best schuldig om voelen; ben zo jong en tot zo weinig in staat. 

Toch zie ik ook op zwarte dagen nog altijd het zilveren randje. Ik ben immers een optimist ? en ik realiseer me al te goed hoe bijzonder het is te mogen meemaken hoe het is om een kind te krijgen. Ik schreef daar een klein gedichtje over. Misschien dat het voor andere mama’s (in spé) herkenbaar is…  

 

Ik ben nu blij dat ik m’n bed weer heb bereikt, al is zelfs liggen een opgave. ? Mijn fysio zal trots op me zijn. Op naar morgen, de volgende controle van onze beeb, en hopelijk eerst een goede nacht! 

Schermafbeelding 2016-02-10 om 20.18.54

Geef een reactie