Bye bye 2018!

De laatste dag van 2018. Het uitgelezen moment om plannen te maken voor 2019, maar ook om even terug te kijken… kijk je mee over mijn schouder?

Foto werd gemaakt door Mardiefotografie en met toestemming van het bruidspaar gebruikt.

Hoewel het echt heus niet allemaal rozengeur en maneschijn was, mag ik w√®l terugkijken op een heel mooi trouwjaar! Wat heb ik weer veel leuke mensen mogen leren kennen en wat ben ik blij en trots dat ik ze het huwelijksbootje in mocht helpen , op naar een toekomst samen. ūüėä Aan al die lieve mensen: (nogmaals) dankjewel dat ik jullie heb mogen ontmoeten en dat jullie me de ceremonie toevertrouwden!

Tijdens zo’n ceremonie klopt over het algemeen alles; iedereen is blij en gunt elkaar de wereld. De liefde regeert. Ik krijg er altijd weer een warm gevoel van, en dat als ‘buitenstaander’. Laat staan hoe de naasten zich voelen!

Beeld je dat gevoel nu eens in, instant. Hou het vast en neem het mee 2019 in! Zoals ik nu hoor in een nummer van de ons veel te jong ontvallen Avicii: “life’s a game made for everyone and love is the prize!” Niks meer aan toe te voegen.

Tot in 2019, mensen. Maak het onvergetelijk! ūüíę

Love is in the air, baby!

Letterlijk. Baby.

Want vandaag heb ik toch zo’n geweldige eregast meegemaakt tijdens deze ceremonie! De jongste ook, denk ik (er waren er meer). Ik heb het over het lieve kleine zoontje van I&M, dat een ‘grande entr√©e’ maakte in een versierde bolderkar. Amper 3 maanden oud en hij kwam de ringen ‘brengen’. Terecht begon √©√©n van de trotse oma’s te applaudisseren toen hij eindelijk bij papa (en later bij mama) op schoot mocht, vlak voor de ondertekening van de akten.

Bij het openen van de ceremonie, vroeg ik alle aanwezigen, maar vooral I&M (en mezelf) eens goed om zich heen te kijken en een ‘mental picture’ te maken van de prachtige kerk waarin we waren. Natuurlijk zijn er meer dan genoeg geweldige echte foto’s gemaakt van die indrukwekkende ruimte. Die vervangen was mijn doel ook niet. Ik wilde graag met het selecte gezelschap ‘in het moment’ zijn. Klinkt misschien zweverig, maar tegenwoordig gaat alles zo snel (langs je heen). Dat geldt zeker voor een bruidspaar op hun trouwdag. Ik wilde iedereen gewoon even bewust maken, verbinden.

Want daarvoor waren we toch ook daar. Om twee mensen, afkomstig uit twee ‘uithoeken’ van Nederland die elkaar desondanks hebben gevonden, te vieren en te zien hoe ze voor altijd officieel voor elkaar kozen. Wat ben ik blij dat ze dat in Goes hebben gedaan!

Volgens mij is het gelukt en waren we allemaal samen in het moment. De ceremonie was ontspannen; er werd gelachen en gehuild en de tijd vloog om. Datzelfde geldt vast ook voor de rest van de dag voor I&M. Ik hoop dat ze mogen terugkijken op een geweldige dag.

Lieve en vooral stralende I&M, zoals in ‘jullie’ liedje al wordt gezongen: hou elke dag alsjeblieft een beetje meer van elkaar. Ik heb genoten van vandaag, van jullie vrolijkheid, en van jullie innige en pure liefde voor elkaar, die zo van jullie afstraalt. Dank dat ik vandaag jullie huwelijk mocht sluiten!

Second chance at love ‚̧ԳŹ

Iedereen verdient tweede kansen. Op welk vlak en om welke reden dan ook. Dus ook in de liefde. Als trouwambtenaar mag ik daar regelmatig getuige van zijn: mensen die nog eens of eindelijk de echte Grote Liefde vinden.

Bijna een week geleden zaten twee van zulke mensen tegenover me. Stralend! Met ‘hun’ vijf knappe kids. Klaar voor een nieuw hoofdstuk in hun leven, allemaal samen.

Het voorgesprek bij dit bruidspaar thuis leverde me weer veel inspiratie op. Dat is soms lastig. Nou ja, het is een luxeprobleem ;-). Ik houd mijn speeches namelijk altijd redelijk kort, omdat ik wil dat de details die ik aanhaal, lichtpuntjes uit de levens van de bruidsparen zijn die samen een compact, maar toch een mooi geheel vormen. Ik houd van details, maar wil er niet in verzanden. Omdat we daardoor afgeleid zouden worden van de hoofdzaak: het vieren van de liefde van de twee (of in dit geval 7) belangrijkste mensen in de zaal.

Ik hoop dat ik erin geslaagd ben, lieve M & R. Ik hoop dat jullie terug mogen kijken op een ceremonie waar jullie blij van worden. Maar vooral hoop ik dat de toekomst jullie alles brengt wat jullie wensen! Dank dat ik jullie huwelijk mocht voltrekken!

Sprookjeskoets en chocolade!

2018, wat ben je mooi begonnen! Vandaag heb ik ‚Äėmijn‚Äô eerste huwelijk van dit jaar mogen voltrekken!¬†Graag vertel ik je er hier kort iets meer over.

Het is rond enen vanmiddag. Als ik aankom op de Grote Markt, springen de feestelijk geklede mensen me al in het oog. Ze horen niet bij de gasten van het bruidspaar dat op dat moment binnen door een van mijn collega’s wordt getrouwd. Ik verwacht dan ook dat ik ze zo direct zal ontmoeten als ik H&B ontvang bij de indrukwekkende, hoge deuren van het stadhuis.

Ik ben ruim op tijd, maar doordat ik even sta te kletsen¬†met mijn collega (zo vaak zien we elkaar niet), word ik toch wat verrast door de aankomst van het aanstaande echtpaar, want ook zij zijn er vroeg. Vroeger dan ik had verwacht. Uiteraard is dat geen enkel probleem; zo is er meer tijd voor het nemen van mooie foto‚Äôs (belangrijk!) en ik ben ‚Äėgood to go‚Äô. Ik kijk naar buiten vanuit de trouwzaal en heb helaas geen tijd om een foto te maken van de geweldige koets met zwarte paarden, die H&B na een korte toer in de omgeving hier uiteindelijk laat uitstappen. Die foto komt na de ceremonie wel, denk ik. Nu eerst naar buiten!

H&B kijken me stralend aan. Ze zijn stiekem toch ook wel wat nerveus, zeggen ze. Dat herken ik wel; vrijwel ieder bruidspaar heeft dat gevoel. Hoe stoer ze van nature ook zijn ;-).

Als iedereen (en er zijn veel meer mensen gekomen dan verwacht) een plekje heeft gevonden, is het tijd voor het (eerste) moment supr√™me: de entree van H&B. B, die van de gelegenheid gebruik maakt om de moeder van H. een boeket te overhandigen; een indrukwekkend gebaar dat ze hebben overgenomen uit Belgi√ę. Een klein kaarsje dat ik op tafel heb gezet, herinnert ons aan de overleden dierbaren.

Zoals altijd, haal ik wat herinneringen van het bruidspaar op, toewerkend naar het ja-woord. Gelukkig is er interactie tussen het bruidspaar, de gasten en mijzelf. Dat maakt alles persoonlijker, mooier wordt het niet. Mijn credo is niet voor niets: de liefde zit hem in de details.

De zaal is dus gevuld met emoties, zeker op het moment dat H&B hun liefde voor elkaar uitspreken. (Oh, wat hou ik ervan!) De ontlading komt na het ja-woord en zelfs ook nog nadat ik de ceremonie heb afgerond.

De koets is dan allang weg… helaas voor mij. Geen foto, maar een nieuwe herinnering aan weer een bijzondere ceremonie! H&B, nogmaals, ik wens jullie alle goeds en ben nog steeds heel erg onder de indruk van jullie en de manier waarop jullie je¬†levens invullen. Zoals wel bleek uit de belangstelling voor jullie huwelijk, zijn jullie een inspiratie voor velen. Ook voor mij! Bedankt voor vandaag!

Ps. Geniet van de chocolade. De liefde gaat immers door de maag ;-)!

Een nieuw begin!



Photocredits: mij onbekend, via Pinterest

De afgelopen dagen had ik de verkiezingsuitslag nog in mijn hoofd, zoals zovelen. Hoe anders had het kunnen aflopen. Wat als niet zoveel mensen gebruik hadden gemaakt van hun sterk bevochten en verworven stemrecht? En wat is er veel gesproken over ‘de Nederlandse identiteit’. Want wat betekent dat nou eigenlijk?

Die gedachten nam ik mee, toen ik door twee heren in hun (aanstaande) huis werd verwelkomd. De een is wat uitbundiger dan de ander, maar allebei zien ze er gelukkig uit. Ze hebben zin in hun verdere leven samen, terwijl ze terugkijken op hun levens die stiekem al verder gevorderd zijn dan ik had gedacht ;-).

Samen hebben ze zoveel raakvlakken; ook wat betreft hun religieuze achtergrond. Alles klopt. Nu wel. Vroeger was dat heel anders, werden ‘zij’ door hun geaardheid als ‘ziek’ bestempeld. Maar tegenwoordig is dat gelukkig (!) helemaal anders. Daarom gaan ze nu samen officieel een nieuwe toekomst tegemoet. Ze gaan niet trouwen, maar een geregistreerd partnerschap aan. Dat dat juridisch praktisch niks uitmaakt (lees ook m’n blogpost van vorig jaar hier) weten ze. Maar gevoelsmatig is het voor sommige mensen uit hun omgeving beter te accepteren, zodat ze daarvoor kiezen. Zonder zich bezwaard te voelen, passen ze zich toch een beetje aan. Maar dat is van ondergeschikt belang, want ze kijken er zo naar uit! En ik mag aan de start van hun reis staan over een paar weken. Wat een eer! Wat een vrijheid! Wat een identiteit!

Goede week gewenst!

Een liefdevol 2017!

Een nieuw jaar. Nieuwe ronden, nieuwe kansen. We wensen elkaar allerlei goeds, waaronder vaak een liefdevol nieuw jaar. En voor mij is 2017 ook echt al zo begonnen. Maar misschien niet om de reden die je zou verwachten…

Ik wandel door mijn eigen buurtje, genietend van de gezellige sfeer die door de ramen van de verlichte huizen wordt verspreid. Het loopt tegen achten, en het is al erg rustig op straat.

Niet vaak ben ik zo dichtbij huis ‘op locatie’. Met enkele minuten (op mijn tempo ?) ben ik al op de plaats van bestemming: de thuisbasis van I., B., O. en J., een jong gezin dat volgende maand samen voor het spreekwoordelijke ‘altaar’ (het is tenslotte maar een tafel, wel een heel mooie, maar toch) zal staan om ten overstaan van mij elkaar het ja-woord te geven. Twee van de vier hoofdrolspelers heb ik helaas nog niet in levenden lijve ontmoet, die lagen net op bed toen ik aankwam ?. Maar hun rol in het geheel is uiteraard onmiskenbaar.

Het liefst spreek ik bij aanstaande bruidsparen thuis af voor het voorbereidende gesprek. Ik stap daarmee namelijk letterlijk hun wereld in en dat geeft me een beter beeld van de mensen die ik in de echt mag verbinden. Je voelt je er als aanstaande bruid(egom) niet alleen het meest op je gemak, wat goed is voor de sfeer tijdens het gesprek dat voor sommige mensen toch spannend is, maar je interieur zegt natuurlijk ook veel over je en ik geniet er altijd van als mensen vol trots over hun huis vertellen. Soms is dat nog in het stadium van afbouw en worden de bouwtekeningen en -foto’s uitgebreid toegelicht en soms wonen de aanstaande echtgenoten er al jaren samen en liggen er al vele herinneringen die worden opgehaald. Zo bijzonder om daar – als vreemde – deel van te worden gemaakt!

En misschien is het toeval, maar als er eentje is, word ik ook altijd heel warm welkom geheten door de kat des huizes. Zo ook dit keer: Door vindt het maar wat gezellig dat ik haar fauteuil uitkies om de avond in door te brengen. (Ik schrijf nogal wat dus een goede plek is onmisbaar.) Ze kruipt tegen me aan en mengt zich meermalen in het gesprek en wordt daarmee vanzelf ook onderwerp van het gesprek. ? Hieronder kun je ze zien. Ondertussen heb ik dus al aardig soortgelijke foto’s op verschillende adressen gemaakt. Ik heb daar nog niet veel collega’s over gehoord, dus het zal wel bij me horen…

Door ?
Na een kleine 3(!) uur (een persoonlijk record!) neem ik afscheid van Door en haar baasjes I. en B., mijn hoofd vol inspiratie voor mijn speech. Ik kan niet wachten! Nu maar hopen dat ik een mooie bijdrage kan leveren aan hun nu al mooie en liefdevolle start van 2017! Als dat zo is, dan deel ik dat volgende maand graag met je!

Mijn trouwseizoen 2017 verklaar ik hierbij voor geopend!

Het zit hem in de symboliek ‚̧ԳŹ

image

De bode en ik kijken elkaar aan. We hebben alles klaargezet en doorgesproken. De meeste eer is trouwens voor haar. Voor ons allebei is het een primeur: een huwelijk voltrekken in de raadzaal (zie foto hieronder). Maar we hebben geen enkele reden om eraan te twijfelen dat het goed zal gaan.

Nu is het wachten op het bruidspaar, ze zijn fashionably late. Hun gasten trouwens ook. Maar ook dat is geen probleem. Hier meldt zich straks immers niet nog een bruidspaar, zoals dat op het oude stadhuis vaak wel het geval is.
image

Veel langer hoeven we trouwens niet te wachten: het geronk van de R8 spider kondigt de komst van het bruidspaar luid en duidelijk aan ;-).

Een stralend bruidspaar stapt uit en na een warme begroeting klets ik even gezellig met ze terwijl de bode de Рvoor een groot deel niet Zeeuwse Рgasten naar de zaal begeleidt. Op die manier kunnen de bruid en bruidegom immers de mooiste entree maken. Je krijgt maar één kans om op dat moment die onuitwisbare eerste indruk te maken ;-).

Tijdens het voorbereidende gesprek werd me al snel duidelijk dat de bruidegom in kwestie wel heel erg zijn best had gedaan, waar het het aanzoek betreft. Ik zal niet alle details uit de doeken doen, maar er kwamen een heleboel enveloppen en mysterieuze opdrachten bij kijken (echt, heel leuk!)… en dat inspireerde me er onder meer toe om tijdens de ceremonie ook iets met envelopjes te doen.

Soms geef ik een bruidspaar een klein, ludiek aandenken aan de ceremonie mee, als ik denk dat dat bij ze past. Zo ook vandaag. Ik wilde al langer iets doen met bloemen, vanwege de betekenis ervan. Maar bloemen ga je als BABS niet geven; de bruid heeft 9 van de 10 keren al een prachtig bruidsboeket bij zich (duh)!

Maar het idee bleef zich opdringen. En dus heb ik een ‘alternatief 2D boeket’ (dat nooit vergaat!) samengesteld¬†met bloemen die misschien qua looks niet zozeer prachtig bij elkaar staan, maar des te meer qua betekenis.

Na mijn toelichting bij iedere afzonderlijke bloem (zoals de Gerbera = “Door jou wordt alles mooier”), heb ik het boeketje tezamen met de zelfgeschreven geloften van het bruidspaar, in het trouwboekje gestopt zodat ze bij het bijschrijven van hun eerste kindje nog eens extra kunnen stilstaan bij hun belofte van vandaag.

Wat een mooi werk is het toch!

Schermafbeelding 2016-02-10 om 20.18.54